Nie pukasz?
Vivian, zostaję do niedzieli. Chciałbym, żebyś mi towarzyszyła.
O cholera!
Proszę przysłać szampana i truskawki.
AUSTRALIJSKIE WINO
Vivian, zgadzasz się?
Zgadzam. Tak.
Głównie mnie nie będzie.
Pobudka, Natalie. To tylko film.
Zapomnij o facetach.
Zapomnij o miłości.
W prawdziwym życiu takim jak my nie jest pisana.
Dlaczego?
Spójrz w lustro. Żadne z nas Julie Roberts.
Nie?
Ta kobieta ma uśmiech jak milion dolarów.
Piękne włosy.
Dobra, nie musi farbować wąsa,
nie ma nawet na niego miejsca.
Ma tu malutką przerwę.
O takich jak my nie kręcą filmów.
Wiesz dlaczego?
Bo byłyby strasznie smutne.
Musieliby nafaszerować popcorn antydepresantami,
żeby ludzie się nie pochlastali.
Natalie, miłość to nie bajka. Nie kończy się szczęśliwie.
- Zawsze jest szczęśliwe zakończenie. - Nie, słonko.
Może ktoś się skusi za wizę i tyle.
25 LAT PÓŹNIEJ
ARCHITEKTURA
Baxter, potrzebuję tego.
Baxter?
Turlaj się. Zdechł pies.
Chodź.
Całus na powitanie dnia?
Baxter?
Cześć, Danny.
Jakaś panna przyczepiła liścik do drzwi.
„Do Dużego D”.
To chyba jedna z twoich wielu adoratorek.
Tak, dobra, przekażę to sekretarce.
- Dzięki. - Masz sekretar...?
- Zatrzymaj wózek! - Co?
- Zatrzymaj go ciałem! - Ja?
- Zrób to! - Nie, nie mogę!
- Jest wiele wart! - Nie mogę!
Zatrzymaj wózek!
Masz budowę jak cementowóz.
Tak. Dziękuję.
Każdy facet tak mówi.
LANGLEY & BYRON ARCHITEKCI
Hej, Nat?
Mogłabyś to za mnie wyrzucić? Jestem zajęty.
Ja w zasadzie też,
ale dobra.
Natalie, drukarka 3D się zepsuła.
Wezwij informatyka.
Donna, wiesz, że to ty jesteś kierowniczką?
Wiem. Powiedz, że nawet się nie włącza.
Jesteś najlepsza.
Dzień dobry, Whit.
Dzień dobry, szefie.
- Już jest? - Jeszcze nie.
Świetnie poradzisz sobie z Lewisem.
Nie wiem, czy jestem w pełni gotowa...
O nie, ja nie...
- Może lepiej nie... - Czekaj, już jest.
To nasz nowy klient?
Co on taki piękny?
Jak z telenoweli.
Mam ochotę gwizdać.
Zwykle tego nie robię, ale...
Proszę nie uprzedmiotawiać mężczyzn.
Nie pozwolę na to.
Idziesz przekonywać?
Nie wiem.
Nikogo nie obchodzą garaże.
Nie wymigasz się. To dobry pomysł.
Nie wiem, czasami na dużych zebraniach
zacinam się i nie potrafię się sprzedać,
wtedy myślą, że potrafię tylko nosić kawę.
To niesprawiedliwe, bo noszę też pączki.
Może lepiej wyślę maila.
Racja, możesz wysłać maila. Dobry pomysł, siadaj,
nie idź na zebranie,
nie dziel się efektami pracy.
Bo to tragedia, prawda?
- Josh! - Żeby doceniono twoja pracę,
może dano ci podwyżkę,
darzono uznaniem.
Każdy by mówił: „Jej, Natalie,
świetny pomysł!
Damy ci w zamian złote góry!”.
Josh, nie świruj!
Jesteś najgroźniejszą bronią tej firmy.
Ej, ludzie słuchają!
Natalie?
Dołączysz do zebrania?
Tak... Dołączę, przepraszam.
Wymieć ich, Nat!
Przepraszam, wybaczcie.
Dzięki, złotko.
Nie, to moja...
Cholera.
Kto daje bitą śmietanę do kawy?
Poproszę zwykłą kawę. Dzięki.
Nie jestem asystentką.
Architekt.
Tak... ale...
jestem graczem zespołowym...
i z przyjemnością przyniosę inną kawę.
Świetnie.
Zaraz wracam.
Hej, panienko?
Hej?
Zgubiłaś okulary.
- Proszę. - Dziękuję.
Ale się szczerzę.
Czy ty...?
Bardzo przepraszam.
Nie spodziewałam się, że będę tam błyszczeć.
Nie jestem tak dobra.
Nawet jeśli go jeszcze zobaczę,
taki facet mnie nie dostrzeże.
Jaki facet?
Fajny facet z fajnym życiem.
Ja jestem fajny i cię dostrzegam.
Mam fajne życie.
Serio. Mam hybrydę.
Tak, wiem.
Ale rozumiesz.
Superbogaty,
człowiek sukcesu albo superprzystojny.
Jestem dla takiego niewidzialna.
Rozumiem.
Nawet jakby cię dostrzegł,
ty byś tego nie dostrzegła.
Co masz na myśli?
Nie dostrzegasz miłości. Nie widzisz jej.
- Nieprawda. - Prawda.
Nie potrzebuję miłości.
Przedarłaś się przez tamtą potencjalną parę.
Spiknęli się,
zaiskrzyło,
a ty ich skosiłaś jak pług.
Nie świruj, dobra?
- Ćwiczyłeś? - Tak.
- Dość twarde. - Mam maszynę do ćwiczeń.
Whitney, możesz mi dać ten... Whit?
Whit?
Może byś przestała oglądać filmy w pracy
i zaczęła mi pomagać?
Tak, dobra.
Jeszcze tylko jakieś 43 minuty,
dokończę i wtedy pomogę.
Nie wiem, jak się skończy. Będą parą?
Jak każda komedia romantyczna.
Dziewczyna zdobywa faceta i w końcu jest szczęśliwa.
Co w tym złego?
Bo powinny ją cieszyć inne rzeczy,
jej ciężko wypracowana kariera.
To komedia romantyczna.
Są najlepsze.
Życie może dołować.
Staram się wstać z uśmiechem, włączam wiadomości i...
Potem włączam Dziewczynę z Alabamy i...
Widziałaś ten film?
Prawdziwe arcydzieło.
Gówniane arcydzieło.
Whitney, te filmy to bujda z kijową popową muzyką.
Lubię takie piosenki. I nie są bujdą.
Pewnie, że są.
Pobudka ze zrobioną fryzurą i w makijażu.
Nierealistyczne.
Zakładanie spodni to cała seria ujęć.
Bo przymierzanie ubrań jest fajne.
Dla ciebie.
Zawsze jest jakaś główna laska,
która jest niezdarna.
Ciągle robi: „Ups!”.
A wszyscy na to: „Ale urocza”.
Nie, w prawdziwym życiu pomyślą, że ma zanik mięśni.
Wady są piękne.
Wady są brzydkie. Dlatego nazywają się wadami.
Poza tym w tych filmach
dwie kobiety w tej samej pracy
zawsze są śmiertelnymi wrogami.
Spójrz na nas. Kocham cię. Jesteś najlepsza.
Pomysł, że dwie kobiety nie mogą się wspierać,
jest obrzydliwy.
I chyba nikt w tych romantycznych firmach nie dba o dobór kadry,
bo nie ma tam różnorodności,
a pracownicy się nawzajem gryzą.
I ten wyświechtany najlepszy przyjaciel gej,
którego jedynym zadaniem
jest pomoc głównej lasencji. Ma jakąś pracę?
Kogoś obchodzi jego życie?
Czy to nie uwłaczające?
I zawsze jest jakiś lektor,
który mówi, co masz myśleć.
Wiesz, co myślę? Bardziej się staraj.
Na rzekomego wroga komedii romantycznych, dużo o nich myślisz.
Dobra, nie czekaj na mnie.
A dlaczego na końcu tych filmów
zawsze jest to głupie bieganie w zwolnionym tempie?
Kiedy chcą przerwać ślub albo odzyskać ukochanego.
Wiesz co?
On cię nie kocha.
Dlatego nie jesteście razem.
Kocha i jest twoim dopełnieniem.
Mogę wejść? O czym gadacie?
Natalie mówi, że komedie romantyczne są złe...
od trzech godzin.
Tak, bo są toksyczne.
Jaja sobie robisz?
Widziałaś Notting Hill?
Widziałaś Dziś 13, jutro 30?
Włożyłem je do kapsuły czasu.
- Kocham tego faceta. - I moją zośkę.
Ale z was mięczaki.
Po prostu nienawidzi szczęśliwych zakończeń.
Bo na tym się nie kończy.
Przerywają, bo dalszy ciąg jest gówniany.
Nikt by nie obejrzał.
Potem małe dziewczynki to oglądają i wyciągają złe wnioski.
Warto pamiętać, jak piękne i pełne miłości może być życie.
Nie.
Wiem, że tego nie lubisz,
ale jest wieczór z karaoke...
dzisiaj.
- Kiedy? - Dzisiaj. Poszłabyś?
Albo możemy robić coś mniej żenującego.
Na przykład skakać publicznie na golasa?
Mogłaś po prostu... powiedzieć „nie”.
Mogę ci powiedzieć, czego jeszcze
nauczyły mnie komedie romantyczne?
- Nie. - Pozwól.
Posłuchaj mnie.
Zamykasz Josha w strefie przyjaźni.
Nie, nieprawda.
Josh mnie nie lubi w ten sposób.
Jesteś pewna?
Tak, jestem.
Wiesz, jak często przyłapuję go
na gapieniu się na tę roznegliżowaną modelkę?
Ona jest taka...
Patrz, jaka jestem seksowna.
Chcę, żeby facet kupił mi sałatkę.
Ja tego nie mam i tyle.
Łatwiej byłoby cię dostrzec,
gdybyś była bardziej otwarta.
ZRANIONY? ZADZWOŃ DZISIAJ!
OTWÓRZ SIĘ
Podróżni, na stację wjeżdża pociąg...
Hej.
Też tu wysiadasz?
Och. Cześć.
Jestem Jack.
Natalie. Nat, jak gnat.
Śmieszne.
Dawaj torebkę!
- Moja torba! - No dawaj!
Mam trójkę dzieci do wyżywienia!
Sama wiesz, jak to jest.
Pomożesz? Proszę?
Frajerka. Nie mam dzieci.
Dlaczego zawsze mnie to spotyka?
Nieźle wyrżnęłaś.
Nie.
Napadł mnie bezdzietny socjopata.
Trzeba wezwać policję, sporządzić rysopis,
żeby...
Dobrze, troszkę zwolnij.
Gdzie jestem?
Jesteś na pogotowiu.
Wygląda jak sklep meblowy.
Dobrze, rozluźnij się.
Pozwól, że cię zbadam.
Dobrze.
O Boże.
Co się stało?
Twoje oczy.
Jesteś piękna.
Czy ja umarłam?
Jesteś zbyt przystojny na doktora.
Mówisz bardzo dziwne rzeczy.
Miło spędzam z tobą czas.
Dlaczego?
- Tak. - Zaraz, wiem, co się dzieje.
Pracujesz z tym złodziejem.
On mnie ogłuszył, ty wytniesz nerki!
Ochrona! Potrzebuję pomocy!
Jeśli chcesz wyjść,
muszę powiedzieć, że twoja odzież uległa zniszczeniu.
Ale nie martw się.
Znajdziemy coś w rzeczach znalezionych.
POGOTOWIE
Josh, możesz oddzwonić?
Napadnięto mnie i...
nie wiem, może pobrano mi jajeczka.
Proszę, oddzwoń.
Hej, pretty woman.
Dzień dobry.
Świetny strój.
Bardzo szykowny.
Bardzo dziwne.
Boże! Jesteś cała?
Ty... Co jest...?
Bardzo mi przykro.
Kierowca pewnie się na ciebie zapatrzył.
Jesteś urzekająca.
Skąd australijski akcent?
- Jestem Australijczykiem, tak wychodzi. - Nie.
Rano nie byłeś,
kiedy gadałeś o mojej kawie z bitą śmietaną.
Na pewno bym cię zapamiętał,
jakbym spotkał wcześniej.
Co jest grane?
W porządku?
Nie. Nie czujesz tego?
Nowy Jork nie cuchnie już gównem.
Wokół czuć lawendę.
Chyba uderzyłaś się w głowę.
Może pójdziemy do lekarza lub odprowadzę cię do domu?
Coś jest nie tak.
Dobrze, w takim razie...
pozwól się podwieźć, nic ci nie zrobię.
Zawieziemy cię do domu.
Podwózka, dobrze?
Szampan i truskawki...
Dom Pérignon porównał to do smakowania gwiazd.
Wiesz, że był mnichem?
Jesteśmy na miejscu.
Co? Jakim cudem już jesteśmy?
Minęło z 18 sekund.
SUKNIE ŚLUBNE
BABECZKI
Ktoś uprzątnął ulicę.
...UBRANE W BIEL!
Suknie ślubne.
Wcześniej ich tu nie było.
Kto poustawiał te wszystkie kwiaty?
Na zdrowie.
Podwójnie.
Potrójnie. Co za szczęście.
Mam alergię.
Coś przynieść? Może chusteczkę?
Po prostu... muszę się położyć.
Wtedy przejdzie.
Dobrze.
Dziękuje, tylko...
nie wiem, dlaczego jesteś taki miły.
Nie kumam, ale dzięki.
Więc...
Chwileczkę.
Jeśli czegoś potrzebujesz,
czegokolwiek...
nie wahaj się,
żeby...
dzwonić na moje komórkowe...
urządzenie.
Tak. To mój numer.
Urocze,
ale chyba wiesz...
że jest tego jakieś 3,6 milionów kombinacji?
Ale ty jesteś jedna.
Jasne. To nie miało sensu.
Podobnie jak moje uczucie do ciebie.
Ale matematyka jest matematyką.
Tak dla jasności, nie dodzwonię się.
Czujesz to, co ja czuję?
Nie!
Zadzwoń!
Josh, serio, oddzwoń.
Zorganizowałeś to wszystko, bo nie poszłam na karaoke?
Och, przepraszam.
Pomyliłam mieszkania. Zmykam.
Przepraszam.
LODY TALENTI
Dziękuje. Są śliczne.
O kurde.
Dobra, wyłaźcie już...
Jakikolwiek to reality show.
Wygraliście!
Wybieram bramkę numer jeden.
Halo?
Baxter?
Baxter, chodź, piesku.
To ty, Baxter?
Nigdy tego nie robiłeś.
- Słucham, w czym mogę pomóc? - Tak...
Okradziono mnie, w pewnym sensie.
Włamali się do mieszkania
i... je rozciągnęli. Wszystko wynieśli...
i zastąpili dużo lepszymi rzeczami.
To chyba nie jest sytuacja awaryjna.
Raczej wszystko gra.
Proszę pani?
To jak fabryka butów.
Zwykle nie noszę obcasów ze względu na rozkład ciężaru,
ale te są niesamowite.
I wszystkie w moim rozmiarze.
Czy dobrze rozumiem?
Wzywa pani pomoc, bo mieszkanie jest za duże
i jest w nim kolekcja butów,
które idealnie pasują.
- Zgadza się... - Żegnam.
- Dlaczego krzyczymy? - Donny!
Jak tu wszedłeś?
Ktoś trzy razy powiedział „gej Beetlejuice” i przybyłem.
Niby jak?
Dałaś mi klucz, bo jestem ulubionym sąsiadem.
Dlaczego tak mówisz?
Jak mówię?
Jak parodia geja.
Och, panno elegantko.
Wyglądasz i mówisz jak obcy udający geja.
O Boże! Weź tic taca i w drogę!
Zasuwaj do pracy i bierz się za tę dużą prezentację!
- Jaką prezentację? - Nie wiem.
Dużą prezentację.
Tak nazywa mnie chłopak w łóżku.
Dobra, sucza-bicza, przebieraj się.
Podrzucę cię do biura
w drodze donikąd.
Tak cię kocham.
Słyszysz?
A teraz?
Zawsze tak dojeżdżasz do pracy?
Gdybym miał pracę, tak.
A szukasz?
Hej, Nat. Pozwól, że cię odciążę.
Och, jeszcze nie skończyłam.
Hej, Natalie, twoja drukarka 3D trochę zwalniała,
więc wezwałam informatyka.
Lepiej uprzedzić awarię.
O, coś załatwiłaś.
Ja zajmuję się biurem, ty jesteś wybitnym architektem.
Tak to działa, głuptasku.
Och, Whitney...
Jej, zmieniłaś się.
Wytłumacz mi, co się tutaj dzieje.
Niczego nie będę tłumaczyć. Nie pracuję dla ciebie.
W zasadzie jesteś moją asystentką,
nie żebym to podkreślała czy coś,
ale jesteś asystentką.
W życiu się tak nie uśmiałam.
- Co? - Że dla ciebie pracuję.
Odpowiem na twoim poziomie.
Zniszczę cię, suko.
Natalie!
Ale cię wystraszyłem. Co jest? - Dostałem wiadomość. - Dzięki Bogu, ty to ty.
Dobra, normalny.
Tak, normalny Josh.
Koniecznie mi pomóż.
Co się dzieje?
Zostałam napadnięta.
I nagle mam świetne mieszkanie,
mój sąsiad, Donny, niweczy prawa gejów.
A Whitney ma wzrok mordercy.
Dobrze się czujesz?
Nie, mój pies jest czysty, a faceci patrzą mi się w oczy.
Widzisz?
Ale to chyba dobrze?
Niby tak, ale to jakiś świat równoległy.
To nie nasze biuro.
Naprawdę, Josh.
To nierealne.
Chyba zwariowałam.
Hej, nie. No co ty.
W porządku.
Wiele mogę powiedzieć, ale nie, że jesteś wariatką.
Więc...
Więc też to widzisz.
Bogu dzięki.
Wyjdźmy, zanim nas ugryzą
- albo zapłodnią... - Dobra, przewietrz się.
Nikt nas nie zapłodni. Chodź.
Widzisz? Nie dziwi cię to?
Dobrze, uspokój się.
Po prostu...
oddychaj tym...
nowojorskim powietrzem.
Wciąż patrzysz na mnie jak na wariatkę.
Nie odsyłaj mnie do jakiegoś malowniczego wariatkowa.
Nie jesteś wariatką.
Choć mówisz...
szalone rzeczy.
Ale skoro to ty, to ci wierzę.
Pomogę, dobrze?
Poradzimy sobie.
Może jak prześledzę wczorajsze kroki, to coś...
Czy ona się dusi?
Nie, dramatyzuje.
Ciągle się krztuszę.
Kiedy wkłada się te cukierki do tyłu...
Josh?
- Josh? - Proszę wstać.
Hej, Josh?
To konieczne?
Dobrze. Już dobrze.
Cześć.
Uratowałeś mi życie.
Jestem wdzięczna.
Josh.
Śliczne imię.
Josh.
Podoba mi się, jak je mówisz. Sam nie wiem. Takie zwykle.
Nie.
Lubię takie.
- Naprawdę? - Tak.
Jestem najzwyklejszym facetem.
Typowy przeciętniak.
Doskonale.
Więc...
Co robisz? Tak by spytał zwykły facet.
Jestem ambasadorką jogi.
Namaste.
Ale pracuję jako modelka strojów kąpielowych.
To ma sens.
Ale naprawdę jestem wzorem do naśladowania.
Bo szczerze wspieram nieuprzywilejowanych.
Jestem nieuprzywilejowany.
- Och, hej! - Jesteś taki...
- Hej! - Aleś ty zabawny.
To moja najlepsza przyjaciółka, Natalie.
Natalie, to jest...
Isabella Stone.
- Cześć. - Z tego billboardu.
- A ty? - Faktycznie z billboardu.
- Więc ktoś ty? - Natalie.
Miło cię poznać.
Nie wierzę, że to robię, ale...
czy mężczyzna taki jak ty
umówiłby się z dziewczyną jak ta?
Niech się zastanowię.
Tak. Z tobą zobaczę się biurze.
- Naprawdę? - Tak.
- Moment. - Świetnie.
- Wezmę torebkę. - Prawie umarłaś.
- Rzeczywiście. - Josh?
Mamy plan do zrobienia.
Chcę upewnić się, że jest zdrowa.
Nic jej nie jest.
Śmieje się, nic jej nie jest.
Poza tym nawet jej nie znasz.
Trzeba być otwartym na nowe znajomości.
Do zobaczenia.
Hej.
Przepraszam.
- Pomyślałeś, że jestem... - Słodka.
Dobra, weź się w garść.
Pomyślmy.
Mam genialne mieszkanie i ślicznego pieska...
Mam pomagiera geja.
Świetną pracę i moja współpracownica
stała się wrogiem.
Ciągle się potykam.
I gadam do siebie.
Chyba utknęłam w...
Moje życie stało się...
Bez jaj!
Czym sobie na to zasłużyłam?
Moje życie stało się...
komedią romantyczną!
Na dodatek dozwoloną... od lat 13.
ZAGADAJ MOŻESZ ZOSTAĆ JEGO ŻONĄ
OCZAROWANY?
Przepraszam.
Muszę obejrzeć wczorajszy monitoring,
żeby znaleźć bandytę,
który trochę mnie pokiereszuje,
ogłuszy
i zniknę...
z tego romantycznego świata.
Nie wiem, o czym gadasz. Nieźle odjechałaś.
Proszę.
Proszę o dostęp do nagrania.
Możesz pomarzyć.
- Dlaczego? - Odczep się, wariatko.
- Hej! - Cześć.
Hej.
Mógłbyś mnie napaść?
Tak, zrób to i trochę mną porzucaj,
żebym straciła przytomność.
Mama mnie ostrzegała.
- Co? Nie... - Wybacz.
Och! To łatwe!
Ty wyglądasz na brutala.
Dawaj, napadnij mnie.
- Co? Nie! - Jakoś tak.
Trochę cię zwyzywam i wtedy się ogłuszę.
No co z wami?
Spójrzcie na siebie!
To fikcja!
Nienawidzę tego miejsca.
Jest zbyt... urocze!
Ten pociąg się nie zatrzymuje...
Dobra, niech będzie!
Skoro nikt mnie nie uderzy...
to może tak wrócę do mojego nudnego życia.
ZGRABNY
Oficer Zgrabny?
Nie chcę ratunku.
Nie ratuję cię.
Aresztuję.
Za co?
Za omijanie bramki.
Ruszamy.
Mam ręce na twoim wacku.
Tu masz telefon.
Daj moją komórkę, nie znam numeru.
- Tylko ten ci przysługuje. - Że co?
Nie znam numerów na pamięć.
- Udawaj, że jest 1995. - Super.
Mogę zadzwonić do babci nieboszczki albo domu z dzieciństwa.
Jeden telefon, czas ucieka.
Dobra, myślę.
Jeśli czegoś potrzebujesz,
to mój numer.
Jasne?
Raczej nie zadziała.
Chyba że wierzysz w potęgę miłości czy inną bzdurę,
ale warto spróbować.
Dobra.
Halo, mówi Blake.
Co za bzdura.
Dzięki, że przyjechałeś.
Żartujesz? Świetnie, że się odezwałaś.
Nawet jeśli miałem wyciągnąć cię z ciupy.
Normalnie cieszyłabym się,
że ktoś taki chce ze mną rozmawiać, ale...
Jestem dobrym słuchaczem, mam duże otwory uszne.
Nie mogę. Wyślesz mnie do czubków.
Nie krępuj się. Możesz mi wszystko powiedzieć.
Oprócz tego, że misie koala są słodkie.
Roznoszą choroby i są agresywne,
więc się do nich nie zbliżaj.
Dobra, słucham.
Dobrze.
Mocno uderzyłam się w głowę...
i obudziłam w tym równoległym świecie.
Rozumiem.
Niby jest tutaj lepiej,
ale naprawdę to gorzej, bo ludzie traktują mnie wyjątkowo.
Tak.
A ja nie jestem wyjątkowa.
Cicha woda brzegi rwie, nie?
Co?
Tak bardzo chciałbym cię lepiej poznać.
Nie, nie rozumiesz.
To fikcja.
To jak Matrix dla samotnych bab.
Poczekaj, ojciec dzwoni z Singapuru.
Wiesz, jak to jest.
Muszę stąd uciec.
Gdzie jest zakończenie?
Zaczęłam się zastanawiać,
czy nie ma innego wyjścia.
Skoro jestem w komedii romantycznej...
to może potrzebuję miłości.
Dobra.
Skoro już muszę,
to przystojny miliarder chyba ujdzie.
Natalie, bardzo mi przykro,
ale muszę wracać do biura
i ugasić pożar.
Ale byłbym wdzięczny,
gdybyś dała się zaprosić na kolację.
Wyślę po ciebie auto.
Świetnie. Byłoby miło.
Do zobaczenia.
Łatwo poszło.
Zaraz, o której godzinie?
W co się ubrać?
Jak nazywa się restauracja?
Chciałabym ją sprawdzić,
żeby wiedzieć, co serwują!
I czy mają desery do wyboru! Zaczekaj!
Dobra, w co się ubrać?
Nie mogę pójść jak zwykle.
Już wiem, kto mi podpowie.
- Donny? - Tak?
- Jezu! - Nie.
Ale chciałbym zmieniać wodę w wino.
Więc co nowego?
Mam randkę z tym eleganckim Blakiem
i muszę go w sobie rozkochać.
Co?!
Poważnie? O Boże!
O mój Boże!
O Boże.
Boże. Dobra.
O Boże!
Tak się cieszę.
Boże, to już. To ta chwila.
Na to szykowałem się całe życie.
Skąd ta muzyka...? O nie.
Kumam.
Zaraz będzie seria ujęć z durnych przebieranek.
Chcesz przymierzać seriami?
Nie, nienawidzę przymierzać ubrań.
O Boże, tak, musimy przymierzyć ubrania.
Nie mam zamiaru co chwilę wychodzić
i pytać: „Jak myślisz?”.
Nie! Nie! Nie!
Jejku.
Natalie, wyglądasz przepięknie.
Tak skleciłam na szybko.
Zajęło tylko pięć godzin.
Niech żyje przeznaczenie, które nas złączyło.
Zaprosiłeś mnie i wysłałeś samochód, więc...
Ale było to urocze.
Pozwolisz?
Bardzo wykwintne.
Z czego robią te obrusy?
Są takie miękkie.
Jak pachną?
Jak wełna alpaki.
Właśnie z niej są.
Natalie, oto Giovanni.
Jest szefem kuchni w Foglii, ale zgodził się ugotować nam kolację.
Dziękuję.
To mój najlepszy posiłek w życiu.
Ależ nie ma za co.
Więcej gnocchi?
Och, tak-ki.
Jedzeniowe powiedzonka to mój konik.
Signorina... deser.
Chyba będzie pierwsza sprzeczka.
Nie chcę, żeby ta randka już się kończyła. A tak się składa, że znam świetną lodziarnię w Redhook.
Można zacumować i się przejść.
Mój zegarek czasem wibruje i zachęca, żebym się przeszła.
Ale w przeciwieństwie do niego ciebie nie chcę rozbić.
To dobrze.
O Boże, Natalie. Tak mi przykro.
Myślałem, że będzie otwarte.
Możemy zajrzeć przez okno i...
jeśli zmrużymy oczy, widać smaki.
Wyobraźmy sobie, że je jemy.
Co robisz?
Nie martw się.
Zostawię stówę napiwku.
Proszę bardzo.
Chodź.
Jaki jest twój ulubiony smak lodów?
Ten najlepszy.
Powiem...
ale nie śmiej się ze mnie.
- Dobrze. - Masło orzechowe.
Co?
Kto lubi takie lody? Pogięło cię?
- Wiedziałem, że tak będzie. - Jak stary pryk.
- Jasne. - Dobra.
Drugi ulubiony smak lodów?
Rodzynki z rumem.
- Nie! Jeszcze gorzej. - Wiem.
Zawsze miałem na tym punkcie kompleksy.
W podstawówce tak się ze mnie naśmiewali,
że całą dekadę spędziłem, jedząc lody
tylko w zaciszu domowym.
Wyobrażam sobie, jak siedzisz w domu i...
- Tak. - „Masło orzechowe, pycha”.
Pod łóżkiem. Buddyści mawiają,
że jeśli kogoś spotkasz...
i wali ci serce,
ręce drżą, kolana miękną,
to to nie ta osoba.
Kiedy spotkasz bratnią duszę, ogarnia cię spokój.
Ja czuję spokój.
A ty?
Ja strach przed policją.
Tak, trzeba się zmywać.
Spędziłem wspaniały wieczór.
Ja również.
Nigdy czegoś takiego nie przeżyłam.
Deszcz.
Serio? Ale oklepane...
Normalnie bym się uszczypnęła...
To szaleństwo, bo dopiero co się poznaliśmy,
ale kocham c...
Nie, jeszcze nie.
Nie wrócę do rzeczywistości bez...
- Co? Bez czego? - No bez tego...
O Boże.
Dzień dobry, ślicznotko.
Ta noc była niewiarygodna.
Biorąc prysznic, pomyślałem,
że dzięki tobie
odkrywam świat na nowo.
Natalie, kocham...
Poczekaj, nic nie mów.
Wracaj do łózka.
Nic właściwie nie zaszło.
- Było cięcie. - Co?
Wracaj tutaj.
Dobra.
Dzień dobry, ślicznotko.
Ta noc była niewiarygodna.
Biorąc prysznic, pomyślałem,
że dzięki tobie
odkrywam świat na nowo.
Natalie, koch...
Dzień dobry, ślicznotko.
Ta noc była niewiarygodna.
- Biorąc prysznic, pomyślałem... - Pomyślałeś.
...że dzięki tobie
odkrywam świat
na nowo.
Skoro nie mogę uprawiać seksu, to wezmę torebkę.
I tego drogiego koalę.
No dobra, dawaj.
Natalie...
kocham cię.
- Możesz powtórzyć? - Co?
Znasz kobiety.
Lubimy to słyszeć. Jeszcze raz.
Natalie...
ja...
cię...
kocham.
Kur...
Dzięki, zawsze taki chciałem.
LANGLEY & BYRON ARCHITEKCI
Proszę, proszę.
Och, Whitney.
Proszę, proszę.
Masz jaja, żeby nie przychodzić
cały tydzień do pracy przed prezentacją.
To zupełnie zbędne, dobra?
To, że pracujemy razem, nie znaczy, że musimy być wrogami.
Byłyśmy razem na wiecu.
Miałyśmy ten banner: Dziewczyny Chcą Praw-ić Się.
Whitney?
Whitney, co robisz? Przyjaźnimy się.
Wymieniłyśmy się koszulką.
Rozciągnęła się i pozwoliłaś mi ją zatrzymać.
Przyfarciłam.
Natalie, dobrze, że jesteś.
Za trzy dni prezentacja.
Podziel się swoim pomysłem na hotel. Nie projektuję całych hoteli.
Zwykle zajmuję się garażami.
Jesteś świetnym architektem, dasz radę.
Podziel się wizją.
Właściwie to nie...
Niczego nie ma.
To niespodzianka.
Tak.
Zachowujesz najlepsze
na faktyczną prezentację. Brawo.
Tak! Natalie!
Rządzisz!
Natalie!
Otwarte.
Donny, od kiedy używasz dzwonka?
Hej.
Pewnie jesteś zapracowana i zaniedbujesz jedzenie.
Przyniosłem chińszczyznę.
Boże, umieram z głodu. Jesteś kochany.
Więc...
pokaż, nad czym pracujesz.
Pamiętasz ten pomysł na garaż?
Trochę go rozwinęłam.
Nat, to w twoim stylu.
Tracić czas na idiotyczny pomysł.
Nie.
Bez trudu wpaść na świetny i oryginalny pomysł.
Ewidentnie niepotrzebna ci pomoc,
więc zmykam.
Nie, nie idź.
Bardzo byś pomógł.
I...
lubię twoje towarzystwo.
Dzięki Bogu, bo chętnie zjem te kluseczki.
O nie! Są moje!
- Przyniosłeś je dla mnie! - Dobra.
Widziałaś Przyjaciół?
Nie walczą o kluseczki.
Dzielą się nimi.
Są.
Pięknie pachną.
To też.
Umyję się.
Byłem w metrze. Mogę mieć wirus Zika czy coś.
Jeszcze szaleje?
Zaczęłam się zastanawiać, czy nie popełniłam błędu.
Może to nie Blake jest mi pisany.
I czy pasują mi te warkocze?
Coś mówiłaś?
- Nie rozumiem. - Nie jesteś z nią?
Nie rozumiem, bo gadasz z pełnymi ustami.
Popatrz. Świetne.
O Boże, dobra.
Brzmisz, jakbyś miał...
Nie, przestań!
Ale z ciebie świr.
Przestań.
O mój Boże.
Poproszę to, co on.
- Pychotka. - Blake, co tu robisz?
Też ci pomaga w projekcie?
Dobrze się składa, bo będzie tu decydentem.
Jesteście parą? Nie wiedziałem.
Powinnam... Chciałam powiedzieć.
My tylko...
Troszkę się spotykamy.
I nic nie mówisz?
Kochanie, nie umniejszaj. Kocham tą urzekającą kobietę.
Kocham cię.
Kluseczki.
Nie chcę być...
piątym kołem u wozu, więc pójdę sobie.
Smacznego.
Miły jest.
Ale brązowy pasek nie pasuje do czarnych butów.
To wieśniackie.
PIEKARNIA BABECZEK
Natalie, słyszałaś o Gandhim?
Tak.
Kiedyś powiedział, że szczęściem jest,
kiedy to, co myślisz, co mówisz
i co robisz,
jest w idealnej harmonii.
Niezłe, prawda?
Tak, dobrze, że znasz te wszystkie maksymy na pamięć.
Mam taki dar.
Josh?
I krztusząca się supermodelka.
Krztusząca się ambasadorka jogi.
Nie ma czegoś takiego.
Pozwól, że przedstawię.
Isabella. Izzie.
Blake, jak się masz?
Chciałem przedstawić, ale chyba się już znacie.
Nie mówiłaś, że spotykasz się z asystentem Nat.
Przestań. Jest architektem.
- Kierownikiem projektu. - Architektem.
Wygląda na miękkiego.
Jest.
Skąd wiedziałeś? Nazywam go Miluś.
Miluś, zrób to, co tak lubię.
Dalej. Zrób to.
- Może nie teraz. - Zrób.
Dobrze.
Och, popatrzcie.
Cały jest taki.
Jestem taki milusi.
- Słodkie. - Lubi mój tłuszczyk.
Lubię ciasto, więc...
Skąd się znacie? - Ja i Blake? - Niech zgadnę.
Poznaliście się na jakiejś wykwintnej imprezie.
Właściwie to była rozczarowująca impreza.
Najgorsza impreza w historii.
Beznadziejna.
Jeśli chodzi o dobre imprezy,
wpadnijcie w weekend do Hamptons.
Zaprosiliśmy paru znajomych
do mojego domku na plaży.
Brzmi cudownie.
I tak chciałem polatać moim helikopterem.
Zabawne, chciałam, żebyście przylecieli moim.
To miłe,
ale lepiej polecimy własnym.
Może urządzimy sobie małą wycieczkę z Nat.
- Och, rozumiem. Do zobaczenia. - Ja nie rozumiem.
Łączy was niezwykła chemia.
Może się zamieńmy.
Żartuje. Na pewno żartuje.
Jak uważasz? Hamptons?
Kupiłeś mnie tym helikopterem.
Ten homar...
jest wielkości kota.
Tak, jest...
delikatny jak pianka.
„Delikatny jak pianka”.
Jesteś urzekająca.
Niedawno poznałeś to słowo? Często je mówisz.
Przestanę, jeśli chcesz.
Ale musisz przestać być taka urzekająca.
Przepraszam, to ojciec.
Halo?
Miło was widzieć. Dzięki, że jesteście.
Dziękuję.
Też trzeba pościskać, tak.
Niech będzie.
O Boże.
- Hej. - Hej.
Więc ty i Blake kręcicie ze sobą, co?
A ty i Isabella, co?
Kto by pomyślał, że oboje znajdziemy...
idealnych partnerów.
- Tak. - Szaleństwo.
- Tak, szaleństwo. - Tak.
Wiesz, co jest zabawne?
Że skorupiaki jedzą skorupiaki.
Tak, to zabawne.
Ale był moment, że myślałem, że to my
będziemy razem.
Tak myślałeś?
Tak, na początku.
Nie mogłeś mnie zaprosić na randkę?
Nie możesz mnie zaprosić teraz?
Zapraszałem.
Zawsze odmawiałaś.
Ciągle dawałaś kosza.
No i zostaliśmy przyjaciółmi...
Co ty gadasz?
Nigdy nie dałam ci kosza.
Zapraszałem cię z milion razy.
Na jakieś picie po pracy
albo na karaoke z drużyną kickballową,
nie chciałam słuchać gadania o lasce, w której się kochałeś.
Dlaczego mówisz o mojej drużynie z pogardą?
New York Kick Bockers to czołówka sportowa.
To prawda, jestem sportowcem.
- Świr z ciebie. - Miluś?
Miluś?
Hej. Zaraz przyjdę.
Podoba ci się ta ksywa?
Brzmi pogardliwie.
Nie podoba ci się?
Słodkie, trochę boli, ale słodkie.
Kochanie, dobra.
Proszę o uwagę.
Oczy do góry.
Dziękuję wszystkim, że przyszliście na to skromne przyjęcie,
które przygotowaliśmy na szybko. Chyba wszyscy słyszeli,
jak poznaliśmy się z Isabellą,
ale opowiem jeszcze raz.
Spacerowałem.
Tak, ze mną, najlepszą przyjaciółką.
Jestem przyjaciółką.
Tak, spacerowałem.
I zobaczyłem, że ta piękna kobieta się dusi.
- W ten sposób. - Tak.
Więc podbiegłem...
zastosowałem Heimlicha...
a ona oddała mi serce.
Obrzydliwe.
Isabella, jesteś zupełnie...
i całkowicie sobą.
Jesteś pewna siebie,
odważnie dążysz do celu,
mimo że „nie jestem godny!”.
Ze Świata Wayne'a.
To szaleństwo...
że chcesz mnie.
Chcę.
Dlatego to nie jest zwykle przyjęcie.
Niespodzianka! To nasz ślub!
Bierzemy ślub!
Co do k...?
Jutro rano się pobieramy,
a dzisiaj jedziemy do miasta na karaoke!
Wieczorne karaoke!
Jaki jest motyw tego ślubu? Wielkanoc u Eltona Johna?
Donny, jak się tu dostałeś?
Chodź.
Zakosiłem ci hasło i użyłem Znajdź Mój iPhone.
Potem podjechałem autobusem jak jakieś zwierze.
Kobieta obok jadła spaghetti z torebki. Nic z tego.
- Dobra. - Później...
Oszczędź gej-relacji.
To Josh. Nie chodziło o Blake'a.
- Muszę się spiknąć z Joshem. - O Boże.
Stało się coś dziwnego.
Powiedział, że zawsze myślał, że będziemy parą.
A teraz bierze ślub.
Więc przyjaciel, z którym zawsze miałaś chemię,
jest tym jedynym?
O Boże, kto by się spodziewał?
Może oprócz dosłownie wszystkich.
- No przepraszam. - Dobra.
Oślepiło mnie bogactwo Blake'a,
jego twarz i wielki penis.
Proszę zostać na linii.
Mówiłaś, że seks nie działał.
To prawda...
Ale musiałam zerknąć.
- Sucza-bicza. - Ze dwa razy.
Przepraszam, idę do toalety.
O Boże.
- Tak. - Fotka w głowie.
Kuszące.
Dobra, do rzeczy...
To Josh, jasne?
Tak.
To zawsze był Josh.
Jest takim uroczym nerdem...
i zawsze mnie rozumie,
a kiedy myślałam, że się wyprowadza...
przepłakałam całą noc.
Nigdy mu nie powiedziałam.
W skali od bagietki do rakiety jaki ma rozmiar?
Serio?
Od tego zależy moja rada.
Nie wiem, jak młynek do pieprzu.
Taki domowy czy jak w restauracji?
Jak w restauracji.
O Boże.
Zatkało mnie.
Nie mówisz komuś o swoich oczekiwaniach
dzień przed ślubem, chyba że masz wątpliwości.
Nie mogę mu pozwolić ożenić się z tą ślicznotką.
Nie.
Powstrzymam ten ślub.
Dobrze prawisz, zrób to.
- Powstrzymam ślub. - O Boże, zrób to.
Och, ale wysoko.
Dla mojego narzeczonego.
Kolejka tequili!
Dla kogo to?
Dla mnie i ciebie...
i...
mnie i ciebie.
Tego się obawiałem.
Nawalmy się i popełnijmy trochę błędów.
- Josh? - Lepiej dziś niż jutro.
Josh?
- Hej. - Skończyłam.
Natalie, cześć.
Twoja kolej. Chodź.
- Podziękuję. - Nie wiesz tego.
Ona nienawidzi karaoke
najbardziej na świecie.
Może poza prezentacjami na zebraniach
i mojej miny spoko kolesia.
W sumie to chyba niczego nie lubisz.
W porządku, Natalie. Rozumiem.
Nie każdy lubi być w centrum uwagi.
W porządku.
Nie, mogę spróbować.
- Serio? Nie słyszałem, jak śpiewasz. - O Boże.
Śmiało!
- Już śpiewałam... - Śmiało.
- Nie musisz pić, wystarczy, że... - Kolejka na mnie.
Och, kolejka na ciebie.
- Co nie? - Dobra, ruszaj, Natalie.
- Będzie ciekawie. - Podoba mi się.
Oj, przepraszam.
Przepraszam.
Skąd wszyscy znali kroki?
Fakt, to dziwne.
Nie ma sensu.
Wiesz, co nie ma sensu?
Ślub z dopiero co poznaną osobą.
Wiedziałem, że ci się to nie spodoba.
Bo to nienormalne.
Poznaliśmy się w dramatycznych okolicznościach.
To daje kopa.
To dopamina, twój mózg jest na haju.
Naprawdę.
Co zrobisz, jak przestanie działać?
Nie wiem. Chyba...
poradzimy sobie.
Nie chcesz radzić sobie z kimś, kogo znasz?
Dlatego mówią, żeby żenić się z przyjaciółką.
Może w innym świecie.
Muszę już iść.
Jutro wielki dzień.
Tak.
Tak, wielki dzień.
Świetnie, tato. Cieszę się, że ci się podoba.
Masz rację, to nowatorskie. I sam na to wpadłem.
Powiem architektom. Niech przygotują plany i modele.
Dobrze? Do usłyszenia.
Och, dzień dobry, ślicznotko.
To moje projekty?
Ślicznie wyglądasz w porannym świetle.
Przedstawiałeś mój pomysł jako swój?
Nie.
Widziałem plany u ciebie.
I były dla mnie, więc...
czyje niby są?
- Moje. - Spokojnie.
Nie wiem, skąd ta nagła asertywność. Bądźmy szczerzy – i tak byś mnie teraz nie przekonała.
Niby dlaczego?
Bo nie.
Będąc ze mną, nie będziesz już pracować.
Moja kobieta miałaby parać się pracą? Nie pozwolę na to.
Lubię być architektem.
Przestań, nie żartuj.
Mogłabyś się też jakoś inaczej nazywać.
Coś ci się miesza.
Myślisz, że się pobierzemy?
No tak.
Oczywiście zmienisz nazwisko,
ale mam na myśli twoje imię, Natalie.
W moich kręgach się nie nada.
Może „Georgina”?
Jak myślisz?
Georgina.
- Jesteś... - Urzekający.
...okropny.
Jesteś okropną osobą.
Po prostu jesteś zmęczona. Może wróć do łóżka.
Może się odwal.
To smutne...
jak ukochaną pożera ambicja.
- Wiesz, kto tak rzekł? - Nie.
I się nie dowiesz.
Mogę sprawdzić w necie.
Dokąd idziesz?
- Do domu, sucza-biczo. - Do domu?
Za jakieś 20 minut jest ślub.
- Mam wylane. - Co?
Próbowałam się otworzyć.
Chciałam, żeby Josh się we mnie zakochał,
ale nie jest to pisane.
Nie takiej jak ja.
Nawet w tym głupawym idealnym świecie.
Kiedy byłem młodszy...
tak się obawiałem miłości,
że stałem się tym ekscentrycznym gejem,
który łazi za przystojnymi homoseksualnymi przyjaciółmi
jak ryba pilot.
Rozśmieszałem ich,
szukałem najlepszych balang,
pocieszałem, gdy ktoś złamał im serce.
Wiesz, czego nie wiedzieli?
Że moje serce...
ciągle było złamane.
Ciągle.
Skąd mogli wiedzieć?
Nie dałem po sobie poznać.
Dopiero kiedy spotkałem wróżkę na Ibizie
i powiedziała:
„Możesz przemierzyć cały wszechświat...
i nie znaleźć kogoś bardziej wartego miłości...
niż ty sam”.
Dlatego ze mnie taka wesoła dziwka.
Bo jestem w sobie zakochany.
Kogo kochasz, Natalie?
Josha.
Nigdy nie miałam okazji mu powiedzieć.
Muszę mu powiedzieć.
Właśnie teraz.
Nie zdążę.
Ale muszę spróbować.
Boże, oczywiście, ale jestem głupia.
Musi być bieg, żeby powstrzymać wesele.
Więc biegnij, dziewczyno.
Biegnij jak seksowny nastolatek w gejowskiej powieści,
który zakochał się w teatralnym partnerze, Ryanie.
Zgarnij to!
Zwolnione tempo.
Co za bzdura.
Czekać!
- Natalie? - Josh.
Daj mi sekundkę. Przepraszam.
Przebiegłam półmaraton.
Bez sportowego stanika.
Natalie, co robisz?
Chcę powstrzymać ślub.
Zachowajcie spokój...
Najwyraźniej zabrakło jej tchu i rozumu.
Dobrze się czujesz, złotko?
Wiesz, że należy do mnie, prawda?
Mamy bratnie dusze.
Nie, ona nawet nie zna Josha.
Oczywiście, że go znam.
Naprawdę?
Jego ulubione warzywo?
To bez sensu. Nikt nie ma ulubionego warzywa.
Widzicie? Nie zna go. To sos guacamole.
To nie jest warzywo.
Dla niego jest.
Jest. To zmiażdżone awokado.
- Przestań. - Wybacz.
Josh?
Wiem, że nie mam nóg do nieba
i nie jestem czymś tam jogi...
Ambasadorką jogi.
Ambasadorzy są od państw, nie od rozciągania.
Josh?
Słuchaj...
Uważasz Isabellę za wymarzoną dziewczynę.
Co, jeśli się mylisz?
Nat...
Nigdy nie będę tak wyglądać.
Ale...
jestem bystra, miła, zabawna
i...
oddana pracy
i zaskakująco dobra w karaoke.
Josh...
Wybierz mnie, kochaj mnie.
Bo ja kocham...
Ja kocham...
Ja kocham siebie.
O cholera.
Kocham siebie.
Cały ten czas myślałam, że ktoś
musi mnie pokochać, ale to ja...
miałam pokochać siebie.
Dobra, pójdę sobie.
Tak dla jasności – nie przerywasz ślubu?
Nie, kontynuujcie.
Róbcie swoje.
Ja zajmę się sobą. Najlepszego na nowej drodze.
Nie daję im wielkich szans.
Josh i Is. Jak będą ich nazywać? „Jiz”?
Miłość...
jest szalona, prawda?
NOWOŻEŃCY
Nie mam chyba wyboru.
Odjeżdżając,
zdaję sobie sprawę, że kochanie siebie jest... Uwaga...
Dobrze.
Ktoś chyba nieźle przygrzmocił.
Grzmocić? Nie, nie, nie.
Jesteś zbyt ładny na doktora.
Dlaczego wciąż tu jestem?
Zmykaj. Nie ta sala.
Kręcą tutaj Prawo i Porządek: Sekcja Specjalna,
robi rozeznanie.
Mogłem zostać lekarzem w serialu.
Beznadzieja, pozew za pozwem.
Zostałaś napadnięta.
- Tak? - Tak.
Byłaś w śpiączce farmakologicznej przez 18 godzin.
Jestem zdrowa?
Mogę wyjść?
Jeśli się zgodzę, a ty zaniemożesz, pozwiesz mnie?
- Nie. - To się zgadzam.
Możesz to...
Co robisz?
Kurwa!
Och, słyszałeś to?
Tak.
Tak!
POGOTOWIE
Nowy Jork znowu jest dziurą!
Taxi!
CHIRURG DENTYSTA
Znowu mam gówniane mieszkanie!
Tak!
Ach! Baxter!
Wróciłam, a ty jesteś normalny!
Hej, Baxter?
Baxter, udawaj trupa.
Może być.
Donny?
Wciąż tu jesteś.
Chodź, frittata gotowa.
Jesteś gejem. Musisz być dalej uwięziony.
Jak to uwięziony?
Zawsze byłem gejem.
A te wszystkie dziewczyny?
Handluję ziołem, a obok jest szkoła żeńska.
Nie wiedziałaś?
No tak, bo gej nie może być dilerem.
- Jestem urażony. - Tak.
Gej powinien mówić w ten sposób?
A może tak?
Wycieczka na Wyspę Miłości?
Jestem Panną, a ty?
Dobra, to naprawdę my.
Dziękuję.
Chcesz zioło?
Hej, Nat. Śpieszę się na spotkanie. Wyrzucisz?
Mam swoje do roboty, więc sam sobie wyrzuć.
O tak.
Natalie, nie uwierzysz.
Drukarka znowu się zepsuła. Możesz wezwać...?
Wezwać ciebie? O to prosisz?
Przecież ty się tymi sprawami zajmujesz.
- Nie, ja chciałam... - Poczekaj, zadzwonię.
Donna, hej, tu Natalie.
Możesz wziąć się do roboty?
Och, Whitney.
- O Boże! Cześć! - Cześć.
Wiem, że to jeden dzień,
ale strasznie mi ciebie brakowało.
Co się stało? Wszystko dobrze?
Nigdy lepiej nie było.
Ale obiecaj,
że już nigdy się nie pokłócimy.
Co? Nie kłócimy się.
Pozwalasz mi oglądać filmy całymi dniami.
Jeśli o to chodzi, to można by ograniczyć oglądanie.
Racja, święta racja.
Mogę przestać, żaden problem.
Nie są mi potrzebne.
Jeden na dzień? Zero na tydzień?
Dobra, ostro, ale jasno.
Jak moje włosy na nogach.
Za dużo gadam. Muszę iść.
Dobra, pa. - Jej. - Idę.
Laleczko, przynieś kawę.
Nie zajmuję się tym.
A czym?
Siadaj, laleczko, dowiesz się. Uznasz to za...
urzekające.
Natalie.
Przedstawiam mój pomysł na hotel. Jeszcze tego nie robimy.
Ja tak. Jestem gotowa.
Dobra, panie Lewis,
wiele ostatnio myślałam
o wartościach,
czemu chętnie
poświęcilibyśmy czas, serce,
oczywiście pieniądze, więc...
projektując pański fascynujący hotel,
najpierw skupiłabym się na garażu.
Na garażu?
Tak.
Proszę pomyśleć. Są ciemne...
zamknięte.
Nikt ich nie dostrzega.
Co, jeśli je otworzyć?
Co, jeśli naprawdę...
coś z nich zrobimy?
Rozjaśnimy, przewietrzymy...
wszędzie umieścimy szklane ściany?
I nagle...
coś niewidzialnego,
coś nieważnego,
ignorowanego...
przestaje być niewidzialne.
Ludzie patrzą i...
dostrzegają piękno.
Coś widzą...
przynajmniej.
Myślę, że byłoby to wyjątkowe.
To całkiem dobry pomysł.
Dziękuję.
To świetny pomysł, który wymyśliłam.
Zaraz biorę się do roboty.
Dobra, zróbmy to.
Dobra, do zobaczenia. Narka.
Co znaczy urzekający?
Ty! Przestań żyć w świecie fantazji.
Halo? Halo?
Halo, Josh!
O, hej.
Co jest, Nat?
Przestań gapić się przez okno
na jakąś durna paniusię w durnym kostiumie.
Życie tak nie wygląda.
Wróć na ziemię
i przestań marzyć o jakiejś modelce,
która niby cię uszczęśliwi.
Skończyłaś?
Dobra, usiądź.
Proszę, siadaj.
- Nie będziesz...? - Dalej.
- Nie będziesz mnie pchać, nie? - Nie.
Poczekaj.
Nie ruszaj się.
Tylko...
Co widzisz, patrząc na billboard?
Patrzyłem na ciebie.
Zawsze patrzę.
Josh.
Ale z ciebie świr.
Dobra...
Może gdzieś wypadnijmy.
- Tak. - Tak.
- Jeśli chcesz. - Z chęcią.
Dobra, tak, świetnie.
Tak, więc...
Dlaczego gadamy, jakbyśmy się gniewali?
Po prostu od rana jestem na fali i teraz...
jestem szczęśliwa.
Więc w weekend?
Karaoke czy coś?
Tak, byłoby...
Tak, mogę cię przyćmić, ale...
Dobra, niech będzie.
Tak, powinna...
- Trochę to zajmie. - Czasami się wlecze.
Dobra, jest.
Zbiegłaś schodami?
Nie szaleję, ale dokąd idziesz?
Po kawę.
Bo teraz sama noszę sobie kawę.
Jestem z ciebie taka dumna.
Na górze byłaś świetna.
Dla jasności – Josh nie jest moim dopełnieniem.
Sama się dopełniam.
Wiesz, Boże...
Byłaś taka cyniczna,
a masz wymarzoną pracę, kochającego faceta,
super przyjaciółkę, mnie...
Zupełnie jak w tych romansidłach, których nienawidzisz.
Teraz potrzebna tylko jakaś chwytliwa piosenka.
Och... ale ogień.